Druk druk druk… het leven zoals het nu voor me afspeelt. Letterlijk afspeelt, want inmiddels ben ik, mede door slaapgebrek, zo moe dat ik niet meer weet wat echt is en wat niet.

Zoals sommigen van jullie inmiddels al wel gehoord hebben ben ik over een aantal maanden mijn o zo geliefde baan kwijt… dus ik ben driftig opzoek naar een nieuwe. Ondertussen gaat de rest van mijn leven gewoon door, fotoshoots, plannen van de gastronomische wandeling, indelen van mijn toekomstige magazine en het gezinsleven, en ondertussen moet ik ook nog proberen mijn sociale contacten te onderhouden…

zucht… is dit wat ze noemen winterblues? Gerard Joling zou zeggen: ik heb er de kracht niet meer voor. Maar dat is te gemakkelijk, want iedereen moet door, toch.

Ach… het zal allemaal wel goed komen… als ik eerst maar een nieuwe baan heb, als het magazine maar bij de drukker ligt en de eerste aanmeldingen voor de wandeling binnenkomen. Hoop alleen dat dit morgen gebeurt en niet pas volgende week.

Misschien dat ik dan ook weer tijd heb om regelmatig dit blog bij te houden en misschien zelf om de twee boeken af te schrijven. Dat zal vooral Christiaan plezieren gezien het feit dat hij me regelmatig aanspoort om verder te gaan.

Tja, voor nu: hopelijk tot snel.

Het is alweer een hele tijd geleden dat ik iets op mijn weblog heb geschreven. Tja, andere bezigheden kregen even voorrang. En als ik dan thuis was wilde ik graag ook even wat tijd aan mijn gezin besteden.

Maar in ieder geval ben ik de afgelopen tijd erg druk geweest met de krant en mijn eigen fotobedrijfje. Heb een flink aantal projecten voor een plaatselijke aannemer mogen fotograferen, een bruiloft op Texel en ga zo maar door. Nu heb ik eindelijk een paar dagen rust voordat ik donderdag weer een bruiloft mag fotograferen.

Vrijdag was het eerste rustmoment; het feest van de Zuidwal. Het was reuze gezellig, alleen zo jammer dat de mensen om je heen zoveel drinken. En dan sta jij een lekker te dansen op echte rock, krijg je de vraag naar je oren hoeveel je al op hebt. Nogmaals; IK DRINK GEEN ALCOHOL.

Maar ja, de volgende dag om acht uur aan het schippersontbijt, 09.30 uur palaver en om 10.00 uur de boot op. Tijd voor de enige echte botterwedstrijd van Nederland; de Zuidwal.

Helaas stond er een matige, maar zeer variabele wind. Telkens weer uit de wind. Sterker nog, op een gegeven moment varen wij tegen de wind in en 200 meter naast ons varen ze met de wind mee. Dat heb ik nog nooit eerder meegemaakt.

Uiteindelijk zijn we niet gefinished door het wegvallen van de wind. Ach, zo lang het maar gezellig en leuk was.

groetjes Reinier.

ps: hoop nu weer wat vaker te gaan schrijven. 

Vandaag de dag probeert de mens als God te zijn door onder andere de wetenschap van het klonen, abortus en ga zo maar door. Maar dat is niet alleen iets van nu. Al in het boek Genesis is dit gedrag, aangemoedigd door de duivel, van de mens op te merken. En keer op keer wordt het bestraft.

Het begint allemaal bij Adam en Eva en de reden waarom ze van de vrucht aten. Want ,,ze (Eva) vond het aanlokkelijk dat de boom haar wijsheid zou schenken’’ (Genesis 3:6). Daaruit blijkt overigens maar weer dat de duivel precies weet wat hij tegen de mensen moet zeggen! Hij was degene die zei dat de mens als God zou zijn. En daarom aten zij van de boom van goed en kwaad.

De mensheid wordt hier om zijn verlangen gestraft, zoals God ook strafte ten tijde van de torenbouw van Babel. Uitgevoerd uit een verlangen om als God te zijn en als groot machtsvertoon. ,,Dat zal ons beroemd maken’’, zeggen ze immers tegen elkaar, aldus Genesis 11:4. En God kent de achterliggende gedachte als Hij zegt:: ,,Alles wat ze verder nog van plan zijn, ligt nu binnen hun bereik.’’

De bijbel geeft ons genoeg voorbeelden om duidelijk te maken dat we niet moeten leven als een wetteloze mens, want de wetteloze mens zal zich boven alles wat goddelijk en heilig is verheffen om in Gods tempel plaats te nemen en zich voor te doen als God zelf (2 Tess 2: 3, 4). ,,De komst van de wetteloze mens is het werk van Satan en gaat gepaard met groot machtsvertoon en valse tekenen en wonderen’’ (2 Tess 2: 9).

Geef je leven daarom in handen van God en aanvaard de liefde voor de waarheid. Alleen dat kan ons redden uit de handen van de duivel die zelf ook als God wil zijn. ,,Wees standvastig, broeders en zusters, en blijf bij de traditie waarin u door ons onderwezen bent, in woord of geschrift.’’

Zojuist al een bericht terug gekregen van Natalia Delgado:

hola :
yo no hablo mucho ingles mi idioma es el espa?ol pero en un traductor pude leer lo que me escribiste. En realidad no se si seremos familia lo que se de mi apellido es que es de origen holandez. Mi familia es muy peque?a aca en chile somos muy pocos, me gustaria que estemos en contacto para saber sobre el arbol genealogico.
Que este muy bien
adios

Kan iemand dit vertalen?

Wat is internet toch een mooi medium. In afwachting van mijn reis naar de archieven van Graft ben ik gaan zoeken in boeken en op internet. Daar ben ik een aantal verrassende dingen tegengekomen.

Allereerst blijk ik een bekende kunstenaar in de familie te hebben; Lambertus Zijl. Bekend? Inderdaad, want deze man heeft onder andere meegewerkt aan de beurs van Berlage in Amsterdam. Al de beelden die de buitenkant van het gebouw sieren zijn van zijn hand! Berlage was namelijk een groot fan van zijn en wilde graag met hem samenwerken.

Ook ben ik er, via de Canon van Bunschoten, Spakenburg en Eemdijk, achtergekomen dat ik een kleinzoon ben van een kleinzoon van de broer (Reinier Zijl) van Adriaan Zijl. Wie is dat, zul je nu denken. Adriaan Zijl is de medeoprichter en eerste voorzitter van de Naamloze Vennootschap de Kleine Pol in 1901.
In 1906 startte hij een eigen boterfabriek in de Dorpsstraat. Ondernemend als hij was zag in 1908 een derde fabriek het levenslicht. Dit keer startte hij in Eemdijk een zuivelfabriek.
In 1910 was het gedaan met zijn werk in Nederland. Hij vertrok, samen met zijn kinderen Klaas, Margaretha Geertruida, Elizabeth en Gijsbertje, naar Chili alwaar hij ook gestorven is.

Tja, wat zou het mooi zijn om ook de huidige generatie Zijl in Chili in kaart te brengen… Ook daarbij komt het internet weer te hulp. Zojuist heb ik namelijk een email gestuurd naar Natalia Delgado Zijl, geboren en getogen Chileense. Hopelijk kan zij en/of haar familie meer vertellen over de geschiedissen van de familie Zijl in Chili.
Volgens verschillende bronnen is Adriaan Zijl broodbakker geworden in Chili, maar met drie zuivelfabrieken in Spakenburg zou je toch anders vermoeden. Ik ben benieuwd en wacht in spanning af.

Allereerst welkom op mijn weblog

Ik zal hier bij tijd en wijlen een bericht plaatsen… niet zozeer om mijn dag of week te bespreken, maar om een overdenking, gedicht of een geschiedenis met u te delen. Lees, geniet en bekritiseer daarom de blogs op deze weblog. Iedereen mag reageren, graag zelfs!

En wil je op de hoogte blijven van nieuwe blogs van mijn zijde? Schrijf je dan in voor de nieuwsbrief.

Jouw armen
mijn rug

Mijn hoofd
jouw boezem

Jouw lippen
mijn hoofd

Mijn huid
jouw warmte

Wij

Liefdevol verstrengeld

samen

Eén van de mooiste nummers van Vera Lynn herinnert aan de witte kliffen bij Dover. Voor de piloten tijdens de Tweede Wereldoorlog was dit het teken dat zij bijna thuis waren. Bijna thuis in hun geboorteland, Groot Brittannië. Bij het zien van die kliffen waren ze bijna veilig.

Als Christen hebben wij ook een thuis. Een stad met een schittering als van kristalheldere jaspis. Een stad met een hoge muur en engelen bij de twaalf poorten. Een stad waar wij ons thuis voelen. Een stad waar we veilig zijn. Letterlijk en figuurlijk een stad van goud.

Hoe mooi zal het straks zijn als wij thuis zijn. Thuis bij onze Vader. Als we geen moeiten en geen pijn meer hebben.

Maar verheugen wij ons nu al die thuiskomst? Kijken we vooruit naar de eerste herkenningspunten zoals de Engelse piloten uitkeken naar de witte kliffen bij Dover? Zij keken niet achterom als ze huiswaarts gingen. Achter hen was niets anders dan oorlog. En dat geldt ook voor ons. Hier hebben we te maken met oorlogen, ziekte en dood. Daar, voor ons, is de eeuwige vrede. Daar zal geen ziekte zijn. Daar speelt een zuigeling naast het hol van een adder. Daar zijn geen kindsoldaten, miskramen, kankergezwellen of overstromingen. Daar is alles goed.

Kijk dus niet achterom, maar juist vooruit. Daar zul je het nieuwe Jeruzalem vinden. Pas als we daar zijn, zijn we werkelijk thuis. En een mooiere thuiskomst is er nooit geweest en zal er ook nooit zijn. En een mooier thuis zullen we nooit krijgen, want zo staat er in Openbaringen geschreven: ‘De stad heeft het licht van de zon en de maan niet nodig: over haar schijnt Gods luister, en het Lam is haar licht. De volken zullen in haar licht leven en de koningen op aarde betuigen daar hun lof.’

Met enige regelmaat schijf ik een korte overdenking, onder de noemer Kort & Bondig in nieuwsblad de Bunschoter. Natuurlijk wil ik jullie deze stichtelijke woorden niet onthouden. Dus bij deze mijn bijdrage van afgelopen vrijdag in onaangepaste vorm.

‘Het kabinet wil het verbod op godslastering uit het Wetboek van strafrecht halen’, was vorige week in de media te lezen en te horen. De Nederlandse politiek wil namelijk artikel 147 uit het Wetboek van strafrecht schrappen. Een verwijdering van een christelijke wet in Nederland.

Het is een goed punt om te zeggen dat het strafbaar is een groep te beledigen, maar of dat in de plaats moet komen van het verbod op godslastering is nog maar de vraag.

Het mag dan binnenkort volgens het Nederlands bestel niet meer strafbaar zijn om Gods naam ijdel te gebruiken. Toch moeten we onszelf en onze kinderen leren dat godslastering niet mag.

Kreeg je in de huidige situatie nog een waarschuwing in de vorm van een celstraf van ten hoogste drie maanden, na het schrappen van de wet wordt je zonder persoonlijke waarschuwing vervloekt. Want zegt God niet door de mond van Maleachi dat wij Zijn naam in ere moeten houden? ‘Als jullie niet ter harte nemen dat je Mijn naam in ere moet houden – zegt de HEER van de hemelse machten -, dan zal Ik jullie met Mijn vloek treffen en vervloek Ik alles waarmee jullie gezegend zijn; Ik zal jullie zéker vervloeken, want jullie nemen het toch niet ter harte’ (Mal. 2: 2).

Wij moeten Gods naam in ere houden! En dat wil niet alleen zeggen dat we zelf niet mogen vloeken of andere godslasterlijke taal mogen uitslaan, dat betekent dat we ook moeten strijden tegen alle andere Godslasteraars (zoals bijvoorbeeld de Bond tegen Vloeken dat probeert).

En waarom zouden we dat niet doen? Je vertelt toch ook geen leugens over je eigen vrouw of man? En je staat toch ook niet toe dat anderen dat doen? Laten we dan ook enkel goed spreken over onze echte Bruidegom. Laten we artikel 147 én Gods derde gebod in ere houden. (RZ)

Een maand voor Sinterklaas en ik word wakker met het gevoel van een kind op pakjesavond. Vandaag krijg ik de Panasonic G1! Maar het is een gewone werkdag, dus voor het raam wachten op de bezorger is er niet bij. Gelukkig spreek ik tussen de middag toevallig de TNT-chauffeur, maar hij hoeft vandaag niets te bezorgen op mijn adres. ‘Misschien morgen’, reageert de chauffeur als hij de teleurstelling op mijn gezicht ziet. Twee woorden die nog steeds door mijn hoofd spoken als ik na het eten weer aan het werk ga. Daar verdwijnen door de drukte de gedachten aan de testcamera.

Gedachten die nog steeds weg zijn op het moment dat ik ’s avonds mijn vrouw en kinderen begroet. Achteloos en moe gooi ik mijn huissleutels op tafel en net op het moment dat ik me om wil draaien, valt mijn oog op een doos met daarop de naam Lumix. Plotseling klaarwakker voel ik me weer een kind op pakjesavond die zojuist een heel groot cadeau heeft gekregen.

Zoals jullie waarschijnlijk allemaal wel weten, heb ik de functie van journalist voor nieuwsblad de Bunschoter op mijn curriculum vitae staan. Binnenkort mag ik daar ook een (eenmalig) schrijven voor hét blad voor de digitale fotograaf, Zoom.nl, aan toe voegen. Ik mag namelijk een gebruikersrevue schrijven over de Panasonic G1.

Hou het magazine Zoom.nl dus in de gaten! Ik ga nu snel de doos uitpakken en misschien dat ik zelfs alvast een eerste foto met de camera maakt.